Ladakh

Sinds dat ik met Lidy reis heb ik niks meer in mijn boekje geschreven, de lust om te schrijven ben ik kwijtgeraakt. Dat wil niet zeggen dat het niet leuk was: het was geweldig. Je zult het vooral met de foto's moeten doen (die zijn dan wel weermooi).

We vlogen van Delhi naar Leh, dat zoals gezegd op 3500 hoog in de IndiaseHimalaya ligt,geklemd tussen China (Tibet) en Pakistan. Het is een geweldig relaxed stadje dat bewoont wordt door een mengeling van Ladakhis en Tibetaanse refugees, allebij boeddisten. Ladakh is dan ook bezaaid met boedistische kloosters. In de Barista in Delhi kwam ik een gids uit ladakh tegen. Hij vertelde mij de Leh 'hassle free' was, wat ik niet kon geloven. Je wordt echter bar weinig lastig gevallen, en een stuk minder afgezet. De menzen zijn vriendelijker, iets meer verlegen. Niet alleen de mensen waren aangenamer: Het was schoon, fris, wijdsen heerlijk koel.

We werden (luxe) door ladakh rondgereden door Jigmy, een tibetaanse refugee die in ladakh geboren is. Naast een reeks kloosters wilden we een stoere trekking doen over hoge bergtoppen. Dat bleek uiteindelijk helaas niet mogelijk, omdat de sneeuw op de toppen niet hard genoeg wilde smelten. De enige tocht die we konden doen is de 'Sham trek', een vierdaagse tocht die nouwelijks over hoge passen heen gaat. Het was desondanks heel leuk, zeker door ons drie man personeel die hun uiterste best deden om het ons naar de zin te maken.

Mamma omschreef Delhi als 'de hel', ik vond het wel mee vallen. Wel jammer dat onze trein naar Agra 8 uur (!) vertraging had, waardoor we pas na enen 's nachts aan zouden komen. Na heel wat gedoe wisten we een andere tijd met schappelijkere tijden te boeken. Vandaag de Taj Mahal gezien, best een indrukwekkend.

En dan, morgen, naar huis. Ik vind het heel raar dat ik hier weg ga. Ik heb er best naar uitgekeken, maar ik vind het nu ook wel jammer. Dus: bedankt voor het lezen tot het einde en voor de leuke reacties.

Tot gauw.

Rajastan

In Ahmedabad kwam mijn trein om tien uur 's avonds aan. Het is als je zo laat aan komt een pain in the ass om nog een hotel te vinden. Ik had niks gereserveerd dus moest ik wat hotelletjes af, bijna overal kreeg ik het antwoord dat het 'vol' was. Eigenlijk kon ik alleen nog maar bij of een heel dure, of een heel shabby hotel terecht. De laatste was een betere optie voor mij. Dus een heel leuk vies klein hotel met nog viezere kleinere kamers, waarin de blues brothers zich tuis hadden gevoeld. Zonder trein langs het raam dan. Eigenlijk ben ik gewoon verwend met de gueshouses waar ik normaal slaap, het is hier zo goedkoop. De volgende avond dacht ik mijn trein naar Udaipur in Rajastan te hebben. Toen ik echter na enkele uren op het station mijn trein nog niet op het bord had zien versshijnen kwam ik erachter dat mijn trein de volgende avond pas vertrok. Haha. Dus spoedde ik gauw naar het shabby hotelletje om de oude eigenaar te verrassen. 'Not coming back tomorow?'

In Rajastan ben ik slechts drie steden afgegaan: Udaipur, Jodhpur en Jaisalmer. Ik had het leuk gevonden om ook nog Bundi te zien, maar daarvoor moest ik meer in treinen en bussen zitten dan waar ik zin in had. Het waren hele leuke stadjes met kleine straatjes en een vrij relaxte sfeer. Met temperaturen van 43 graden moet je ook wel een beetje relaxed zijn :P. Ik had eigenlijk niet zo veel last van de droge hitte. Wel ben je heel snel uitgeput, moet je na iedere twintig stappen even pauze nemen.

Veel met de trein gereisd.
'Ik zit nu in waitinghall van het treinstation, mijn trein vertrekt pas over drie uur. Ik wilde eigenlijk mijn rugzak in het bagagedepot droppen zodat ik nog wat in de stad rond kon lopen. Er had zich alleen een familie muizen in het bagagehok gevestigd die zich graag tegoed hadden gedaan aan mijn rugzak, dus zit ik hier nu vast.'

'Toen ik vanochtend in de trein (richting Jaisalmer) wakker werd lag ik badend in een laagje fijn zand. Eindelijk, de woestijn.'

'Over 40 minuten gaat mijn trein, fijn :P. In de wachthal werd ik vergezeld door een gezinnetje. Vier van de vijf (of zes) kinderen hingen de hele tijd om me heen en voerde drukke gesprekken met mij. Het was heel gezellig, alhoewel ik wel een beetje raar was: mijn haar moest nodig geknipt worden en ik drink als een klein kind (fles aan mijn mond ipv erboven hangend). Terwijl ik dit schrijf zit er een man van 40 over mijn boekje gebogen, om te ontcijferen in wat voor een taal ik toch schrijf. Vragen durft hij echter niet :).'

'Zojuist is er een familie a la 'Darjeeling Lmt' in de al rijdende trein gestapt. Terwijl de trein begon met optrekken rende de familie naast de deur - de vader tilde eerst zijn vrouw en toen zijn twee kinderen de trein in, het laatste kind kon het eigenlijk net niet meer bijbenen. Toen klom hij zelf in de trein, waarna de man achter hem, handen vol bagage, ook nog naar binnnen wist te springen. haha'

'In de ochtend, een uur voor Delhi, reden allerlij mensen zwart mee in mijn coupe. Vier mannen zaten op de grond te kaarten. Het was een hele serieuze zaak, vrijwel elk potje eindigde in een luidruchtige ruzie.'

Rajastan ligt vol met majesteuze forten en paleizen die de maharajas er hebben gebouwd. Met name het fort in Jodhpur vond ik heel indrukwekkend. In het fort van Jaisalmer was ik minder geinteresseerd, maar dat had misschien ook te maken met het zwembad van mijn hotel :P. In Jaisalmer, wat midden in de woestijn ligt, heb ik een kameelsafari gedaan. Het was echt een geweldige ervaring. Bij the break of dawn stapten ik en Tara, een engels meisje die ook deze tocht deed, in de jeep de woestijn in. De 'Thar Desert' is niet een woestijn vol zandduinen zoals de Sahara, maar een droge vlakte met iets meer begroeiing. Tara en ik hadden onze eigen kameel, de twee gidsen deelde er een. Kamelen zijn echt supergrappige dieren, ze hebben ondanks hun formaat iets onbeholpen en grappigs. Ik wist niet dat ze zo groot waren, ik dacht dat ze meer de grootte van paarden hadden. Het rijden heeft meer iets weg van olifantrijden dan paardrijden: Met slome tred waggel je rond, een wijds uitzicht ligt beneden je. Tussen twaalf en vier rustten we in de schaduw dvan een klein huisje gemaakt van steen en cowdung, of zoals de tweede dag onder een boom. De kamelenmeneeren maakten eten klaar op een houtvuurtje. In de avond maakten we kamp op een van de zeldzame stukjes zandduin. Het was echt prachtig om de zon onder te zien gaan, richting de horizon was het nog dag, terwijl recht boven me de nacht reeds begonnen was. Aan het eind van de tweede dag waren we weer terug in Jaisalmer.

Mijn Indiamuziek:
Arcade Fire
Bob Dylan
Dire Straits
Dizzy Gillespie
Johnny Flynn

In Delhi vooral dingen geregeld en niet zo veel gezien. Lidy kwam in de avond op het vliegveld aan. Ze verscheen als een geest, een absurde luchtweerspiegeling die hier niet thuis hoorde. Maar na tien minuten was ze er, van het ene op het andere moment, alsof ze er al de hele tijd al was.

Hampi, Goa en verder

Vanuit hampi gingen we met de bus naar goa, een vaste toeristenroute. We namen een gezellige backpacknachtbus die veel aandacht trok. Als we even ergens stopte verzamelde er gauw een groepje mannen om van dit spektakel te genieten.

Goa
Aahhh, terug in Goa. Ditmaal begonnen we wat verder op het vasteland: in Panaji. Dit is de hoofdstad van Goa en is unlike alle andere hoofdsteden hier. Net als Pondy is het een kolonisten stadje, ditmaal waren de portugezen de bezetters. Mijn dagen in goa werden gesterkt door een gevoel van reislust en optimisme. De mensen zijn wat chiller, de stad heeft een zuid-amerikaanse sfeer. Ben een goede wandeling door de stad begonnenm, waarin ik natuurlijk hopeloos verdwaalde. Na twee dagen in deze omgeving liep onze route naar het strand, Anjuna beach. Een prima strandje, lekker rustig zo buiten het seizoen. De hemel Palolem beviel mij wel beter. De tocht van het hotel naar het strand werd begeleid door de liefelijke geluiden van de wind, zee en 'pssht, marijuana?'

Mumbai
Kleffe handtastelijke koppeltjes in het openbaar. Dildo's in straatkraampjes. Geen riksjas maar zwart gele taxis die op oude fiatjes lijken, dubbeldek bussen. Bier van de tap met Papad (cracker van linzen), terwijl 'red red wine' door het cafe dreunt.
Mumbai is duidelijk een ander india, een metropool. Er leven evenveel mensen als in Nederland, op een 100 keer zo klein oppervlak. Er waren veel mensen, maar de drukte viel mij eigenlijk wel mee. Ik heb vier dagen in mumbai doorgebracht, het was er fijn. We hadden een hotel in de wijk Colaba, het toeristendistrict van mumbai. Ik ben vooral hier, en in het aansluitende zakendistrict Fort geweest. Het voelde niet zo aan als een megastad, zoals bijvoorbeeld New York. De gebouwen zijn kleiner, er zijn meer steegjes. Mumbai is megaduur, dus overnachtten we in een onbeduidend hotelletje op de tweede verdieping. In een kamer zo klein dat het wonderbaarlijk is dat ze er een tweepersoonsbed in hebben weten te proppen, er is geen raam en viezige gedeelde badkamers. Wel zo stijlvol.

De belangrijke IPL (India Premier Leage) cricketwedstrijden zijn in volle gang. Cricket is hier de nationale sport, met een grotere populariteit dan voetbal bij ons. Er zijn iedere dag wedstrijden. Als er een wedstrijd van een favoriet team is hebben de mannen weinig oog voor iets anders. In restaurants staat vaak een TV tijdens een belangrijke wedstrijd, waar ook de obers net iets te druk mee zijn. Pushpa en ik gingen tijdens zo'n wedstrijd naar de film. Het was praktisch leeg in de zaal, buiten stond een groepje mannen voor de barista (soort starbucks) naar naar de schermen binnen te gluren. Het cricketvirus heeft mij nog niet te pakken - ik begrijp het gewoon niet! Het was heerlijk om weer naar de film te gaan, wat heb ik dat gemist. De film, 'Clash of the titans', is een Amerikaanse blockbuster die niet veel voorstelde. Maar dat kon niet deren. Tijdens de reclamedias werd verteld wat je moet doen als er en bom ontploft, wat reclames verder werd het volkslied afgespeeld. De paar jongens in de zaal sprongen rechtop om het volkslied te eren, op het scherm werd een lelijke animatie van de vlag geprojecteerd. Pushpa en ik moesten moeite doen om niet heel hard in lachen uit te barsten, wat was dat hilarisch :). Twee dagen later ging ik naar 'The hurt locker', wat wel een hele goede film is. Ik had geen zin om naar een bollywood film te gaan, ze zien er zo slecht uit. Wel leek het me heel leuk om een dag te figureren in een studio in bollywood. Ik had verhalen van andere reizigers gehoord, die gewoon op straat ervoor gevraagd werden. Ze hebben blanke toeristen nodig om scenes in 'Europa' of 'Amerika' te kunnen schieten. Mij werd echter pas op mijn laatste dag in Mumbai gevraagt of ik dat wilde doen, voor mij geen one minute of fame.

Op Pushpa's laatste dag namen we de boot naar Elephant Island, waar een grottempel ligt. De boottocht van ruim een uur was veel te lang voor pushpa, ze moest nog zoveel kopen in de laatste uurtjes die haar restten. Op de pier moesten we langs een groep raven die Hitchcocks birds hadden gezien. Ze vlogen laag over onze hoofden en eentje viel ook daadwerkelijk (een geschokte) pushpa aan, ze had wat koekjes in haar handen. Het beviel me heel goed om met Pushpa te reizen. Ze deed het liefst zo veel mogelijk op een dag, ik doe het liever wat rustiger aan. Ik moet iedere dag even ergens relaxen (waar mogelijk in een 'Coffee Day' of 'Barista', heerlijk westerse koffieketens), anders hou ik een lange reis als deze niet vol. Pushpa neemt ook graag de tijd, wat betekend dat ik regelmatige even aan het wachten was. Maar dat maakte echt niks uit, we konden meestal een prima middenweg vinden.

Het leukste van reizen vind ik misschien, zeker nu ik alleen ben, de ontmoetingen die je maakt. Vrienden voor een dag zijn. Zoals een wereldreiziger van 50 die in de Barista bij me kwam zitten. Hij begon met: 'Je doet me denken aan mij, 30 jaar geleden' en nam afscheid met 'Geniet van de vele reizen die je nog gaat maken, blijf altijd open minded' en z'n adres in Vancouver. Of het Ierse meisje bij de film, die na twee weken in Goa Mumbai haatte. Die ontmoetingen gaan veel makkelijker als je alleen bent, toch reis ik liever samen.

Aurangabad
Soms heb ik het helemaal gehad in India, wil ik weer in Nijmegen zijn. Zoals dinsdag in Aurangabad. De nacht ervoor had ik in een bus doorgebracht. Aurangabad is een typisch indiaas stadje, daar had ik even geen zin in. Lelijke gebouwen, weinig sfeer, nee ik ben geen beroemdheid, nee ik wil geen praatje maken en ja het is heet, fack off! Snel weer naar binnen gevlucht en de rest van de dag in het hotel doorgebracht. Maar meestal vind ik het heel leuk. Zoals de avond ervoor in de bus. Fijn gebabbeld met een indier. Raam open, muziek in en vol genot alles naar binnen laten stromen. Heerlijk: de gebouwen, de mensen, grootsheid en lelijkheid, mensen levend hun stoep, kleuren.

Ik was in Aurangabad om de 'World Heritage listed' grotten van Ellora en Ajanta te zien. Altijd als ik naar een world heritage site ga, er zijn er veel in India, voel ik me behoorlijk afgezet. Een kaartje voor een Indier kost 10 Rs, ik betaal echter 250 Rs. Ach ja. Op beide plaatsen zijn grotten met de hand uitgehouwen die dienst deden als tempels en kloosters. De grotten in Ajanta zijn boedistisch, gemaakt tussen 200 BC en 600 AD toen het boedisme floreerde in India. In Ellora zijn wat boedisten- Hindoe- en Jaingrotten te zien, die tussen 600 AD en 100 AD uitgebeiteld zijn. Het zijn ongelofelijke meesterwerken, vol beelden van goden en afgewerkt met prachtige patronen. De boedistengrotten lieten de grootste indruk bij mij achter, ik vond het een mooie gedachte hoe er 1500 jaar geleden monnikken schouder aan schouder in meditatie waren. Ohm weergalmde er goed.

In Ellora kwam ik Yan-Kei en Rob tegen. Yan-Kei (20) woont in Hong Kong en reist na vrijwilligerswerk alleen rond. Ze praat engels met een brits accent, verder is ze echter een echte chinees met parasol en waaiertje :). Rob (30) komt oorsprongkelijk uit Canada maar woont en werkt in Zuid-Korea. We wilde de dag afronden met een biertje. Toen we eindelijk een bar gevonden hadden zagen we een briefje op de deur hangen met volgens Rob de twee vervelendste woorden: 'Dry Day'. Er was een driedaags verbod op alcohol vanwege de lokale verkiezingen, waar ze blijkbaar iedereen nuchter voor wilden hebben. De volgende dag heb ik met hun Ajanta bezocht. Die avond rende er tot de grote schrik van Yan-Kei een rat door het restaurant.
Ik heb het voor elkaar gekregen om m'n telefoon weer kwijt te raken! Hoe doe ik het toch? Ik dacht dat ik hem de hele tijd in mijn tas had liggen, maar misschien heb ik hem onverhoopt in mijn verdwijnbroekzak laten glippen. Sinds de eerste keer Goa ben ik al weer derde zonnenbril toe. Toch denk ik echt dat ik voorzichtig met mijn spullen doe...

Nu ben ik in Ahmedabad, waar een hittegolf is: maxima van 44 graden. Lovely :).

Van Trichy tot nagarhole national park

Ooty

Op een zaterdag twee weken geleden vertrokken Tamar en ik naar Ooty, een stadje in de nilgiris op 2240 meter hoogte. Naarmate de bus vanuit Mysore hoger kwam koelde het af. Op een gegeven moment was het zo koud dat ik baalde dat mijn trui niet binnen handbereik was. Ah, wat een heerlijk gevoel! Ooty was een fijne plek. 'S nachts hadden we een dikke deken nodig, overdag was het prima t-shirt weer. De vegatatie is ietsje europeser (wel met een hoop theevelden),de sfeer wat rustiger.We sliepen in een heel leuk hotel (reflections), met een kamer die uitkeek over een meer verstopt tussen bomen.Ikben na anderhalve week behoorlijk verwend geraakt, het is hier (in Thanjavur) snikheet en het stinkt :P.

Tamar en ik hebben wat in ooty en de omgeving gedaan: botanische tuin, een museum enzo. Maar het leukste was een paardrijtocht van 3 uur door de omgeving. Mijn paard Ramu was een geweldig mooi beest, hij wilde echter niet altijd naar mij luisteren. I can't blame him, want ik zal niet een erg ervaren indruk hebben gegeven. Ik vond dat ik aan het einde prima ligtrijden(zit-staantijdens draf)had ontwikkeld, alhoewel de blik van tamar verraade dat zijdaar toch anders over dacht. We zijnook met de 'Toy-train' naar Coonoor gegaan, een lager gelegen stadje. Het was een hele mooie rit, we zaten in de allerlaatste (op de terugweg allereerste) coupe waardoor we een heel mooi panorama uitzicht hadden. We hadden hier een hotel net buiten de stad, vanaf ons balkonnetje keken we uit over theevelden. In de trappenhal hing een bordje waarop staat: 'Due to monkey menace residents are requested to close balcony door while going out'. Ik werd op een ochtend vroeg wakker omdathet heel licht was in de kamer. Terwijl ik me oprichte zag ik dat de balkondeur open was, alhoewel ik me kon herinneren dat ik hem de vorige avond gesloten had. Vervolgens richte ik mijn hoofd in een reflex naar beneden, waar net twee aapjes naar binnen aan het lopen waren. Ik schrok me helemaal kapot (het 'apenlazerus') en maakte een raar oele-oele geluid terwijl ik m'n benen wild heen en weer bewoog. Van al dit geweld schrokken de aapjes zich op hun beurt en sprintten ze naar buiten. Zo grappig ben ik nog nooit wakker geworden, twee aapjes in mijn blikveld in de eerste 20 seconden dat ik mijn ogen open heb. :)

Afgelopen zaterdag is Tamar terug naar huis gegaan. Ik moet zeggen dat ik het best jammer vind, ik vond het wel leuk met haar. Maar ik kan niet klagen, diezelfde dag kwam Pushpa in Ooty aan en met haar ga ik de komende maand rondreizen. Op de eerste dag dat Tamar weg was heb ik het voor elkaar gespeelt om mijn mobiel kwijt te raken. Door mijn geweldige broekzakken waar alles uit valt liet ik hem achter in een riksja, die verdacht snel verdwenen was. Ach ja, geen probleem: nieuwe mobiel en simkaart gekocht, de laatste vergde (uiteraard) een hoop geduld. Pushpa en ik hebben rond Ootyeen wandeling met een gids gemaakt. Het landschap was prachtig, maar het gezelschap van twee nederlanders en een canadees die ook meeliepen maakte het echt leuk. Nu ben ik met Pushpa door tamil Nadu aan het reizen, een staat vol met beroemde tempels.

Ik heb op het moment ongelofelijke zin een een pannekoek, een ham-kaas-champ of dulle griet. Ahhh :) Deze comp heeft geen usb port (vrij raar), dus nog geen foto's.

2e en 3e week vrijwilligerswerk

Op een woensdag, een week of twee terug,kwam tamar op het goede idee om naar de paarderennen in Mysore te gaan. De enige plek waar je in India mag gokken zijn paarderennen, eigenlijk is de renbaan het plaatstelijke casino. Want ook als de races in andere steden worden gehouden is het stampvol op de baan in Mysore, met allemaal gokkende mannen die hun paarden op een tv-scherm volgen. Daar kwamen Tamar en ik tot onze teleurstelling achter toen we eens naar binnen waren gegaan met de hoop op een race. Deze keer waren we beter voorbereid en kwamen we, samen met Anastacia en Marie, op een dag dat er tien races werden gehouden in Mysore. Tamar was vooral geinterresseert in de paarden, terwijl ik me op het echte werk richtte: het gokken. Meerdere Indiers raadden mij een bepaald paard aan. Ik volgde echter de raad van een man die bij ons zat, 'Gok alleen op je eigen ideeen'. In de eerste keer zette ik mijn hoop in op 'Time to Sparkle', die daar vandaag blijkbaar geen zin in had. De tweede keer (met wat hulp van de kranten) had ik meer geluk, mijn 'Zindabad' wed eerste! Na de derde keer weer verloren te hebben (Smile Again) vond ik het wel weer mooi geweest. Een verlies van 150, niet slecht. De race was een heel leuk gebeuren. Zodra de paarden dicht bij de finisch kwamen werd de tribune heel heel energiek, iedereen ging staan en schreeuwde z'n paard toe. Wij schreeuwden uiteraard net zo hard mee.

We zaten de afgelopen drie weken in een gastgezin. Eigenlijk hadden Tamar en ik ons eigen huisje, we aten in het huis van het gezin die vijf minuten verderop wonen. Het is het huis van Parashuram, een van de twee bazen bij Odanadie, en zijn vrouw Rani. Ze hebben twee dochters: Djanci (9) en Tunga (13). Ze zitten allebij op de 'Notre Dame' en ondanks dat ze nog vrij jong zijn moesten ze allebij iedere dag heel hard leren voor het tweejaarlijkse examen wat eraan zat te komen. De 'Notre Dame' is eenengelstalige school, ze kunnenallebij ongelofelijk goedengels. Djanci is een hele grappige kwebbelaar vol onzinverhalen, zijwist mij elke dag via allerlij mogelijke manieren te vertellen dat mijn haar te lang is, en nodig geknipt moet worden. Haar grotezus kent ongelofelijk veel moppen.Ze vertelde ons dat hier deSikistenin grappen dom worden gemaakt (beetje zoals wij en belgen), omdat ze voor hun geloof nooit hun haar knippenen een tulband dragen.Rani kanheel lekker koken, ze liet toen ik daar een compliment over maakteons trotshaar oorkonde zien die ze bij een presticieusecursus had verdiend. De basis van het eten lag vaak in rijst of couscous, en soms zelfs aardappelpuree. Maar eten verveelde niet, ik vond het lekkerder dan in een plaatselijk restaurant. Het schijnt normaal te zijn dat het eten thuis lekkerder is, in een restaurant is het vaak simpeler. We aten niet samen met de familie, die aten pas tussen negen en tien. Dit betekend dat de kinderen heel laat naar bed gaan, maar ze staan wel weer om vijf uur op. Een meisje van mijn leeftijd op Odanadie vertelde dat ze iedere nacht slechts vier of vijf uur slaapt. Ik zou dat nooit trekken, ze doen hier niet eens aan een siesta.

Al vanaf een jaar of acht worden er meisjes in de prostitutie gestuurd. Sommige worden gekidnapt, andere hebben een moeder die zelf ook prostituee is en groeien dus op ineen bordeel. Het is, volgens Pashu, het gebruik dat die meisjes ook in hetbordeel komen te werken.Sommigeprostituees geven hun kind vrijwillig aanOdanadi, maar willen ze zelf vaak niet weg omdat ze dan een verslaving niet kunnen onderhouden. Pashu was de afgelopen weken druk bezig met het redden van een meisje uit een bordeel. Ze moesten het meisje onder laten duiken. Een nacht verbleven zij en Stanley in een bos in de buurt , waar ze oog in oog kwamen te staan met een wilde olifant. Deze hebben ze weg weten te jagen door liedjes te zingen. Dit vonden Pashu en Stanley trouwens hilarisch, ik heb Pashu nog nooit zo hard zien lachen als toen dit hem door de telefoon verteld werd. Ze hebben problemen met corrupte politieofficieren die een rechtzaak tegen hen hebben aangespand. Het leek, voor zover ikPashu begreep,alsof het meisje voor de politie moest onderduiken. Pashu is echter niet onder de indruk door de rechtzaak, hij heeft banden in de gemeente en heeft wat awards op zak die hem geloofwaardig maken. Wat ben je toch verdorven als je als agent probeert te voorkomen dat meisjes uit de prostitutie worden gered.
De meisjes krijgen Karatelessen om te leren hun woede onder controle te houden. Daarnaast krijgen ze yoga- en meditatielessen om tot rust te kunnen komen. Het gebouw is heel licht, met veel ramenen geen sloten zodatde meisjesniet het gevoel hebben dat ze opgesloten zitten.

Na Haruki Murakami (dance, dance, dance), Truman Capote (In Cold Bloud), 2x Harry potter (5 en 6) ben ik aangekomen bij Sherlock Holmes.

Op een ochtend waren Tamars camera en oplader verdwenen, die de avond daarvoor nog gewoon op de vensterbank lagen. De volgende nacht werd uit haar toilettas een halflege deo-roller en tandenborstel ontfutselt. Alhoewel ve vanaf toen oplettend waren om niks bij het raam te leggen wisten de dief/dieven in de loop der tijd meer mee te nemen (en alleen maar dingen van Tamar): waspoederzakjes (a Rs 1 per stuk), een schaar, een nagelschaar, Tamars hele mooie hoofdlamp, en zelfs tien eurocent die we als test op de vensterbank hadden gelegd. De kleinigheid van sommige dingen deed ons vermoeden dat het kinderen waren. Gelukkig zitten er overal tralies voor de ramen, zodat er niemand naar binnen kan.

Mijn rode boekje is helemaal ondergetekend. Shabona heeft deze ietwat mistereuzeboodschap achtergelaten: 'Niek brother odanadi you like and children like game you like marie and tamar and tereza shabona like brother and Deepik you like brother' :)

Toen ik na drie weken afscheid moest nemen van de kinderen vond ik dat veel moeilijker dan verwacht. Sommige kinderen leken oprecht heel teleurgesteld dat ik wegging. Best ontroerend. Ik voelde me ookeen beetjeeuphorisch, waarschijnlijk door de dankbaarheid van de kinderen.

Strandweek + 1ste week vrijwilligerswerk

Alhoewel ik me eigenlijk niet bijzonder veel op de strandweek verheugd had was het best hemels. We zaten in een hotel in de buurt van Palolem beach, een klein palmboomstrand. Van het hotel liepen we tweehonderd meter over een paadje tussen de palmbomen naar het strand. Het was buiten het seizoen, waardoor het redelijk rustig was. Er waren vrijwel alleen maar westerse toeristen. De vrouwen liepen gewoon rond in bikini en ik was al zo ingeburgerd dat ik het niet kon helpen om hier toch een beetje verbaasd over te zijn.
Het was een superrelaxte week, het strand had een fijnere sfeer dan de stranden die ik uit europa kende. Een groot deel van de tijd heb ik gewoon wat op het strand gelegen, wat gedronken in een strandtent en in het warme water gezwommen. We aten elke dag in dezelfde strandtent (beetje saai, maar de bediening was wel heel leuk) met vooral westers georienteerd eten. Het was in de ochtend heel fijn om geen spicy eten te eten, maar musly met banaan, eitje, toast en vers sap. In de avond aten we terwijl de zon naast de zee (boven een eiland) onderging. Beetje cliche, zoals het hele strand eigenlijk. Wel zo fijn.

Toen ik voor de derde keer een zonnebril kocht bedacht ik me dat het misschien niet zo handig is om met zonnebril op te zwemmen.

Aan ons strand lag Monkey Island, wat eigenlijk alleen tijdens vloed een eiland was. Tijdens eb kon je het eiland op: weg van de mensen en de strandtenten, de jungle in. Als een echte avonturier liep ik dwars door de struiken het eiland over om aan de andere kant, bij een klif uitmondend op de zee een boekje te lezen. Op de terugweg zag ik daadwerkelijk een aapje met een grijze baard. Hij keek me schichtig met ontblote tanden aan, waarna hij toch het hazenpad koos. We hebben ook door de woeste golven (Die meestal best rustig waren) om het eiland heen gekajakt. We waren met een boot nog wat verder gegaan om dolfijnen te spotten.

We waren in Goa met een duits meisje en Praveen. Bij het avondeten at soms ook een Zweeds meisje mee, die voorheen met het programma mee had gedaan en nu op zichzelf in Goa was. Ik was er graag wat langer gebleven.

Het originele plan was om naar Anbu Ilam te gaan, een project met gehandicapten in de zuidelijkere staat Tamil Nadu. Praveen vertelde ons een paar dagen voordat we naar het project gingen echter dat we niet naar Anbu Ilam konden. Er zou iets zijn met een vrijwilliger die alcohol dronk, terwijl de zusters hem dat verboden hadden. De zusters wilden even geen nieuwe vrijwilligers, totdat The Green Lion wat bemiddeld had. Toen we naar Pushpa belden, die in dat project is, bleek dat dit waarschijnlijk niet echt het probleem was. Ze wist wel te vertellen dat er niet echt ruimte meer is voor nieuwe vrijwilligers, en dat de Green lion wat achterstallige betalingen hadden. Sarah, die op Odanadie zit, zou eigenlijk ook naar Salem moesten. Vaag verhaal, het kwam er op neer dat we naar Odanadi in Mysore (waar we eeuwig vast lijken te zitten) gingen. Dit is een opvanghuis voor meisjes uit de prostitutie. Er zijn 85 meisjes tussen iets van 3 en 20 jaar. Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe de kleine meisjes hier terecht zijn gekomen, sommige zijn volgens mij kinderen van de oudere meisjes.
Tot een uur of vier zit iedereen op school, wat betekend dat we maar drie uur per dag iets met de meisjes aan het doen zijn. Ons doel is om ze simpelweg persoonlijke aandacht te geven. Bij veel van de oudere meisjes is hun engels goed genoeg om gesprekjes te voeren. Bij de kleinere lukt dat niet echt. Maar dat is geen probleem, we spelen gewoon wat samen. Of nemen ze op schoot en knuffelen wat. Er zijn tenslotte geen ouders die dat kunnen doen. De ouderloosheid was wel typisch om te zien toen Teji (oid) vrij hard viel. In plaats van hard te gaan huilen, wat ieder ander kind had gedaan, keek ze even naar de schaafwond waarna ze gewoon weer verder liep.
Ik badminton heel wat af met de meisjes. Het is wonderbaarlijk hoe lang sommige dat vol houden in de hitte. Voormij valt dat nog niet mee: 'You tired Niko Brother? You want to rest?'. De zomer is begonnen, het wordt elke dag warmer (vandaag is het iets van 34 graden). Helaas koelt het ook 's nachts wat minder af. Ik dacht dat Indiers de warmte niet zo erg zouden vinden, maar Rani (onze gastvrouw) vertelde dat ook zij het te warm vond. Je ziet soms dametjes met paraplu door de straat lopen. Tegen de zon uiteraard, regen is sinds dat ik hier ben nog niet gevallen. Het lijkt me heerlijk om een stortregenbui te hebben.

Ik weet vrijwel niks af van de achtergronden van de meisjes. Een vrijwilliger die wat dossiers had gelezen vertelde me het verhaal van een meisje die door haar moeder de prostitutie ingestuurd was, om geld voor haar familie te verdienen. Toen het meisje wegvluchte is ze ook nog eens verkracht. Zij is behoorlijjk getraumatiseerd en heeft enkele keren zelfmoord geprobeert te plegen. Ze loopt rond als een geest, met neerhangende schouders en neergebogen hoofd. Een bezoekende Belg, die zelf twee jaar terug vrijwilleger was, vertelde het verhaal over een meisje die groepsverkracht was. Ze was (voor het huwelijk) hier zwanger van geworden, waardoor verstoten werd door haar familie. Ze werd opgevangen door Odanadi. Op een ochtend vermoorde ze haar eigen baby in de slaapzaal, waardoor ze weer door haar familie werd opgevangen. De volgende dag deed iedereen alsof er niks gebeurd was. Het lijkt als ik wat rondloop alsof het gewoon 'normale' meisjes zijn, naast dat ene meisje lijkt vrijwel niemand getraumatiseerd. Het is dankbaar werk, je ziet meisjes echt heel vrolijk worden door je aandacht. We zijn op het project met iets van 6 vrijwillers.

Als iedereen naar school is relaxen we wat: lezen, potje kaarten. Vrij chill, maar we wilden ook wel iets meer doen. Er zijn twee gebouwen op het project, een grote nieuwe en een kleine wat ouder gebouw dat dienst doet als keuken en eetruimte. We hebben het plan opgepakt om de laatste van binnen te verven. Om bij de verfspullen te komen moest de huismoeder er zijn. Dat was geen probleem, zij kwam morgen. Na de vijfde 'morgen' was ze er ook daadwerkelijk, om erachter te komen dat de spullen eigenlijk ergens anders lagen waar we ook al eerder bij konden :).

foto's komen later

trekking

Dit was duidelijk de beste week tot nu toe. Het was de week van de natuur, een trekking rond het mudumalai national park en het wayanad gebied in kerala. Pushpa is naar haar project gegaan en Praveen naar een nieuwe groep. Wij hadden Dayal als nieuwe begeleider voor de afgelopen week gekregen. Hij is totaal anders dan Praveen: slank, beetje macho, rustig en iets geloofwaardiger.

De eerste twee dagen waren we in het mudumulai national park. We hadden een heerlijke kamer buiten de bewoonde wereld. De krekels tjirpen, de sterrenhemel was helder. Er stond een hek om de huisjes heen om de olifanten, tijgers en hyena's te weren. Toen ze dat niet hadden wilde er nog wel eens een olifant langs komen. We hebben hier een olifantentocht gemaakt. Tamar en ik zaten hoog op zijn rug, op zijn hoofd zat een mannetje die de olifant met porrende voeten en gemoedelijke geluidjes maande om te lopen. We zagen vanaf z'n rug pauwen, aapjes (andere dan de aapjes die je overal ziet) en zelfs een wilde olifant.We hebben overdag en 's avonds wat rondgereden in een jeep over de weg die door het park gaat, en met een bus over een zandpad in het park gereden. De bustocht was eigenlijk een beetje saai, Tamar viel (we moesten vroeg op) twee keer in slaap. We hebben veel dieren gezien: herten, sambar, apen, pauwen en andere vogels, olifanten en een bison. En misschien, roffel, een tijger. Vroeger gingen ze met het programma nog de natuur in wandelen met een gids, helaas doen ze dat sinds een ongeluk met beren niet meer.

De andere nachten sliepen we in het stadje Sultan Bathery. Dat is een vieze, lelijke en stinkende stad. Net als onze badkamer in het hotel eigenlijk :P. Maar hier in de buurt zijn geweldige groene heuvels, thee- en koffievelden en een aantal watervallen. Mooie rivieren en een grot met grottekeningen van 4000 voor Christus. of zoiets. Het is zo geweldig om hier een beetje rond te rijden in onze jeep, het landschap is overweldigend.

Kerala heeft een communistische regering, af en toe zie je mooie rode vlaggen langs de weg staan. Minder is alleen dat ze hier nog grotere controlfreaks zijn, om de haverklap moet je je paspoort weer tevoorschijn halen en je adres etc. een in boek schrijven. Zelfs voor tien minuten internetten!

Als we in gebieden zijn waar veel indiase toeristen zijn, zoals een dierentuin of een of ander meer met bootjes, voel ik me soms net een aap. Naast dat ik, uiteraard, aangestaard wordt willen heel veel groepen jongens met mij (en soms tamar) op de foto. In het begin is het wel grappig, maar als een tiende groep het aan me vraagt zeg ik toch maar nee. Stel je voor dat wij dat zouden doen: 'Kijk kijk, een neger. God wat een raar haar heeft ie. Haha. Kom neger, wil je met ons op de foto? Kunnen we aan onze vrienden laten zien dat we een neger als vriend hebben! haha' :) Ok, das misschien een beetje overdreven. Maar beroemd worden is iig niks voor mij.

India is conservatief, maar ik heb het gevoel dat het aan het minderen is. Geloof is voor veel jongeren (met name in de stad) minder belangrijk dan dat het voor hun ouders is. De jongeren willen echter wel de vele feestdagen die bij de geloven horen in ere houden. Misschien geloven ze nog wel, maar op hun eigen gematigde manier. Trouwen gaat nog wel op de conventionele manier: een groot feest met minstends 500 gasten die allemaal samen eten, vaak duurt het feest meerdere dagen. De vrouw heeft mooie zijden sarees aan en is volgehangen met goud. Omdat de ouders van de dochter meestal het grootste deel moeten betalen is het hebben van een dochter niet altijd even populair. Toch wordt ook trouwen iets minder populair, als je althans van onze gidsen uit kan gaan, die allebij niet echt willen trouwen. Misschien zijn ze wel heel modern. Begravenissen zijn touwens ook leuke seremonies. Meestal wordt het lijk, helemaal bedekt met bloemen, op een soort brancard naar de begraafplaats gebracht. Voorop de stoet lopen enkele lieden in het wit die op trommels slaan. Veel vrouwen zijn gewoon gekleurd gekleed. Als er een rivier in de buurt is kan de dode op een brandstapel verbrand worden, waarna de as uitgestrooid wordt over de rivier. Kleine kinderen zijn rein, zij kunnen zo in de rivier gegooid worden. Groepen jongeren gaan, vrij conservatief, meestal geschijden met elkaar op: jongens bij jongens, meisjes bij meisjes. Vriendschap tussen een jongen en een meisje komt denk ik niet zo vaak voor. Een mannetje op straad waarmee we een praatje begonnen vroeg dan ook: 'Zijn jullie man en vrouw of broer en zus?', iets anders bestond in zijn ogen niet echt. De groepen jongens vragen niet vaak aan tamar of ze met haar op de foto mogen. Misschien komt dat omdat ze niet zo gauw zomaar wat tegen meisjes zeggen, of doordat ze eerder tegen de 'man' van het gezelschap communiceren. Alhoewel volgens praveen vrouwen heel geemancipeerd zijn, merk ik daar niet zoveel van. Als ik niet diegene ben die betaalt wordt er raar opgekeken. Dingen worden meestal tegen mij gezegd, zelfs Praveen en Dayal doen dat regelmatig. Niet heel veel koppeltjes lopen gearmd door de straat, sommige doen het wel. Dit zie je jongens daarentegen wel heel vaak doen, handen vast houden is gewoon een teken van van vriendschap.

nu ga ik maar weer aan het strand liggen. :D