We hebben tien dagen door Tamil nadu gereist, vooral voor de tempels. En veel mooie oude tempels hebben we gezien. Sommige meer kitsch dan wat anders, andere echt heel indrukwekkend. De tempels waren vooral gewijd aan Shiva en Vishnu, en reincarnaties (zoals krishna, een reincarnatie van vishnu) hiervan. Een god die ook veel voorkomt is een god met een olifantenhoofd: Ganesh, de zoon van Shiva. Shiva verliet zijn vrouw parvati toen ganesh nog jong was. Toen op een goede dag de al ouder geworden ganesh voor zijn moeder waakte terwijl ze een bad nam kwam Shiva terug. Vader en zoon herkende elkaar niet, Shiva eisste toegang tot zijn vrouw maar Ganesh wijgerde. Uit woede onthoofde Shiva zijn eigen zoon. Toen het misverstand ontdaan was loste Shiva het probleem van zijn onthoofde zoon op door het hoofd van het eerste voorbij komende wezen aan ganesh vast te maken. Dat wezen was een olifant.

De tempels zijn het leukste als er een festival of seremonie is. Dan leeft het. In het algemeen wordt er bij een festival een god op een grote wagen door de straat bij de tempel getrokken. In Chidambaram zagen we een vuurceremonie. In het heilige gedeelte van een tempel werden door priesters allerlij kaarsjes aangestoken, waarna ze met een vlam voor een beeld van shiva bewogen begeleid door een trom. Alle gelovigen keken erna met hun handen samengevouwen boven hun hoofd. Toen we in kanchipuram waren was er in een van de tempels ook een festival. Dat wist ik niet en ben na een tempel op de hotelkamer gaan liggen, was tempelmoe en 'The Commitments' was op de tv.:) Gelukkig kreeg ik nog wel wat van het festival mee toen er in de avond een god op een wagen door onze straat voortgetrokken werd. In Thanjavur was er een dansfestival in de tempel. In de avond werd er een prachtige dansvoorstellig gegeven. Subtiele indiase dans, met meestal slechts kleine bewegingen van handen en hoofd. Maar soms ook groots. In prachtige kleren.

We zijn langs de volgende steden in Tamil Nadu geweest: Trichy, Thanjavur, Chidambaram, Pondicherry, Mammalapuram en kanchipuram. Dit hebben we alleen maar met de bus gedaan. De bus is handig: ze rijden vaak en je hoeft ze niet te reserveren. Maar, oh, geef mij maar de trein. De bus is niet echt comfortabel en langzaam. Toen ik naar mammalapuram ging (pushpa ging ergens anders een, dit had ze al gezien) klonk er op eens een hard gesiss van rechtsachter: een platte band :). De passagiers keken er niet eens van op, ze stapten gewoon uit de inmiddels stilstaande bus. Groepje voor groepje gingen ze mee met andere, oververvolle, bussen. Twee mannen losten het probleem van het wachten op door hun vers in het goedkopere Pondicherry gekochte whiskey op te drinken. Ik snap wel dat alcohol hier zo'n taboe is, de enige vorm van alcohol die je hier ziet ligt dronken op straat. Vanuit Chennai zijn we met de trein naar Bangalore gegaan. Fijn in de trein, heerlijk licht hobbelend met het landschap dat aan me voorbij trekt. Mannetjes die door het gangpad lopen en roepen: 'chaichaichai', 'coffee-coffee', 'soup tomatosoup', 'dosa masala dosa' 'omelet' 'waterbottles' 'mango juice-juice' en weet ik veel meer. En particulieren met plastick speelgoed, abc- teken- en moralstories boeken, vrouwen met groenten. En de bedelaars: kinderen, blinden, mensen met maar een arm. Het opmerkelijkste was een groepje van vier travastieten, als je aan hun geen geld gaf loop je het risico dat iemand in jouw omgeving ook zo wordt. Een vader voor ons gaf tien roepie (best veel voor bedelaar) om van een goede zoon zeker te zijn. Doordat er gereserveerde plaatsen zijn is het niet stampvol. Er is wel een ongereserveerde coupe waar zelfs mensen op de bagagerekken zaten. Het fijnste van de trein is om je plek te verlaten en aan een open deur te gaan staan. Of eruit te hangen, of te zitten bungelend met je benen buiten de trein. Wind in je gezicht, de zon die onder gaat. Heerlijk. Leven.