Hampi
Door het festival in Hampi werden we de hele dag begeleid door door roze koeien en het geluid van trommels dat boven de stad uitreist. Hampi is omgeven met rotsen die wat weg hebben van enorme kiezelstenen, waartussen rijstvelden, bananenplantages en oude ruines liggen. Hampi zelf is heel klein met allemal kleine steegjes met restaurantjes en winkeltjes. Het is er heel toeristisch. Dat vond ik geen probleem, het was wel lekker om tussen de backpackers te chillen onder het genot van een bananenkokosnootlassi. Pushpa en ik hebben om de hoek fietsen gehuurd om wat ruines van de ooit grootse hoofdstad van Telugu prins Harihararaya te aanschouwen.

Vanuit hampi gingen we met de bus naar goa, een vaste toeristenroute. We namen een gezellige backpacknachtbus die veel aandacht trok. Als we even ergens stopte verzamelde er gauw een groepje mannen om van dit spektakel te genieten.

Goa
Aahhh, terug in Goa. Ditmaal begonnen we wat verder op het vasteland: in Panaji. Dit is de hoofdstad van Goa en is unlike alle andere hoofdsteden hier. Net als Pondy is het een kolonisten stadje, ditmaal waren de portugezen de bezetters. Mijn dagen in goa werden gesterkt door een gevoel van reislust en optimisme. De mensen zijn wat chiller, de stad heeft een zuid-amerikaanse sfeer. Ben een goede wandeling door de stad begonnenm, waarin ik natuurlijk hopeloos verdwaalde. Na twee dagen in deze omgeving liep onze route naar het strand, Anjuna beach. Een prima strandje, lekker rustig zo buiten het seizoen. De hemel Palolem beviel mij wel beter. De tocht van het hotel naar het strand werd begeleid door de liefelijke geluiden van de wind, zee en 'pssht, marijuana?'

Mumbai
Kleffe handtastelijke koppeltjes in het openbaar. Dildo's in straatkraampjes. Geen riksjas maar zwart gele taxis die op oude fiatjes lijken, dubbeldek bussen. Bier van de tap met Papad (cracker van linzen), terwijl 'red red wine' door het cafe dreunt.
Mumbai is duidelijk een ander india, een metropool. Er leven evenveel mensen als in Nederland, op een 100 keer zo klein oppervlak. Er waren veel mensen, maar de drukte viel mij eigenlijk wel mee. Ik heb vier dagen in mumbai doorgebracht, het was er fijn. We hadden een hotel in de wijk Colaba, het toeristendistrict van mumbai. Ik ben vooral hier, en in het aansluitende zakendistrict Fort geweest. Het voelde niet zo aan als een megastad, zoals bijvoorbeeld New York. De gebouwen zijn kleiner, er zijn meer steegjes. Mumbai is megaduur, dus overnachtten we in een onbeduidend hotelletje op de tweede verdieping. In een kamer zo klein dat het wonderbaarlijk is dat ze er een tweepersoonsbed in hebben weten te proppen, er is geen raam en viezige gedeelde badkamers. Wel zo stijlvol.

De belangrijke IPL (India Premier Leage) cricketwedstrijden zijn in volle gang. Cricket is hier de nationale sport, met een grotere populariteit dan voetbal bij ons. Er zijn iedere dag wedstrijden. Als er een wedstrijd van een favoriet team is hebben de mannen weinig oog voor iets anders. In restaurants staat vaak een TV tijdens een belangrijke wedstrijd, waar ook de obers net iets te druk mee zijn. Pushpa en ik gingen tijdens zo'n wedstrijd naar de film. Het was praktisch leeg in de zaal, buiten stond een groepje mannen voor de barista (soort starbucks) naar naar de schermen binnen te gluren. Het cricketvirus heeft mij nog niet te pakken - ik begrijp het gewoon niet! Het was heerlijk om weer naar de film te gaan, wat heb ik dat gemist. De film, 'Clash of the titans', is een Amerikaanse blockbuster die niet veel voorstelde. Maar dat kon niet deren. Tijdens de reclamedias werd verteld wat je moet doen als er en bom ontploft, wat reclames verder werd het volkslied afgespeeld. De paar jongens in de zaal sprongen rechtop om het volkslied te eren, op het scherm werd een lelijke animatie van de vlag geprojecteerd. Pushpa en ik moesten moeite doen om niet heel hard in lachen uit te barsten, wat was dat hilarisch :). Twee dagen later ging ik naar 'The hurt locker', wat wel een hele goede film is. Ik had geen zin om naar een bollywood film te gaan, ze zien er zo slecht uit. Wel leek het me heel leuk om een dag te figureren in een studio in bollywood. Ik had verhalen van andere reizigers gehoord, die gewoon op straat ervoor gevraagd werden. Ze hebben blanke toeristen nodig om scenes in 'Europa' of 'Amerika' te kunnen schieten. Mij werd echter pas op mijn laatste dag in Mumbai gevraagt of ik dat wilde doen, voor mij geen one minute of fame.

Op Pushpa's laatste dag namen we de boot naar Elephant Island, waar een grottempel ligt. De boottocht van ruim een uur was veel te lang voor pushpa, ze moest nog zoveel kopen in de laatste uurtjes die haar restten. Op de pier moesten we langs een groep raven die Hitchcocks birds hadden gezien. Ze vlogen laag over onze hoofden en eentje viel ook daadwerkelijk (een geschokte) pushpa aan, ze had wat koekjes in haar handen. Het beviel me heel goed om met Pushpa te reizen. Ze deed het liefst zo veel mogelijk op een dag, ik doe het liever wat rustiger aan. Ik moet iedere dag even ergens relaxen (waar mogelijk in een 'Coffee Day' of 'Barista', heerlijk westerse koffieketens), anders hou ik een lange reis als deze niet vol. Pushpa neemt ook graag de tijd, wat betekend dat ik regelmatige even aan het wachten was. Maar dat maakte echt niks uit, we konden meestal een prima middenweg vinden.

Het leukste van reizen vind ik misschien, zeker nu ik alleen ben, de ontmoetingen die je maakt. Vrienden voor een dag zijn. Zoals een wereldreiziger van 50 die in de Barista bij me kwam zitten. Hij begon met: 'Je doet me denken aan mij, 30 jaar geleden' en nam afscheid met 'Geniet van de vele reizen die je nog gaat maken, blijf altijd open minded' en z'n adres in Vancouver. Of het Ierse meisje bij de film, die na twee weken in Goa Mumbai haatte. Die ontmoetingen gaan veel makkelijker als je alleen bent, toch reis ik liever samen.

Aurangabad
Soms heb ik het helemaal gehad in India, wil ik weer in Nijmegen zijn. Zoals dinsdag in Aurangabad. De nacht ervoor had ik in een bus doorgebracht. Aurangabad is een typisch indiaas stadje, daar had ik even geen zin in. Lelijke gebouwen, weinig sfeer, nee ik ben geen beroemdheid, nee ik wil geen praatje maken en ja het is heet, fack off! Snel weer naar binnen gevlucht en de rest van de dag in het hotel doorgebracht. Maar meestal vind ik het heel leuk. Zoals de avond ervoor in de bus. Fijn gebabbeld met een indier. Raam open, muziek in en vol genot alles naar binnen laten stromen. Heerlijk: de gebouwen, de mensen, grootsheid en lelijkheid, mensen levend hun stoep, kleuren.

Ik was in Aurangabad om de 'World Heritage listed' grotten van Ellora en Ajanta te zien. Altijd als ik naar een world heritage site ga, er zijn er veel in India, voel ik me behoorlijk afgezet. Een kaartje voor een Indier kost 10 Rs, ik betaal echter 250 Rs. Ach ja. Op beide plaatsen zijn grotten met de hand uitgehouwen die dienst deden als tempels en kloosters. De grotten in Ajanta zijn boedistisch, gemaakt tussen 200 BC en 600 AD toen het boedisme floreerde in India. In Ellora zijn wat boedisten- Hindoe- en Jaingrotten te zien, die tussen 600 AD en 100 AD uitgebeiteld zijn. Het zijn ongelofelijke meesterwerken, vol beelden van goden en afgewerkt met prachtige patronen. De boedistengrotten lieten de grootste indruk bij mij achter, ik vond het een mooie gedachte hoe er 1500 jaar geleden monnikken schouder aan schouder in meditatie waren. Ohm weergalmde er goed.

In Ellora kwam ik Yan-Kei en Rob tegen. Yan-Kei (20) woont in Hong Kong en reist na vrijwilligerswerk alleen rond. Ze praat engels met een brits accent, verder is ze echter een echte chinees met parasol en waaiertje :). Rob (30) komt oorsprongkelijk uit Canada maar woont en werkt in Zuid-Korea. We wilde de dag afronden met een biertje. Toen we eindelijk een bar gevonden hadden zagen we een briefje op de deur hangen met volgens Rob de twee vervelendste woorden: 'Dry Day'. Er was een driedaags verbod op alcohol vanwege de lokale verkiezingen, waar ze blijkbaar iedereen nuchter voor wilden hebben. De volgende dag heb ik met hun Ajanta bezocht. Die avond rende er tot de grote schrik van Yan-Kei een rat door het restaurant.
Ik heb het voor elkaar gekregen om m'n telefoon weer kwijt te raken! Hoe doe ik het toch? Ik dacht dat ik hem de hele tijd in mijn tas had liggen, maar misschien heb ik hem onverhoopt in mijn verdwijnbroekzak laten glippen. Sinds de eerste keer Goa ben ik al weer derde zonnenbril toe. Toch denk ik echt dat ik voorzichtig met mijn spullen doe...

Nu ben ik in Ahmedabad, waar een hittegolf is: maxima van 44 graden. Lovely :).