Op een zaterdag twee weken geleden vertrokken Tamar en ik naar Ooty, een stadje in de nilgiris op 2240 meter hoogte. Naarmate de bus vanuit Mysore hoger kwam koelde het af. Op een gegeven moment was het zo koud dat ik baalde dat mijn trui niet binnen handbereik was. Ah, wat een heerlijk gevoel! Ooty was een fijne plek. 'S nachts hadden we een dikke deken nodig, overdag was het prima t-shirt weer. De vegatatie is ietsje europeser (wel met een hoop theevelden),de sfeer wat rustiger.We sliepen in een heel leuk hotel (reflections), met een kamer die uitkeek over een meer verstopt tussen bomen.Ikben na anderhalve week behoorlijk verwend geraakt, het is hier (in Thanjavur) snikheet en het stinkt :P.

Tamar en ik hebben wat in ooty en de omgeving gedaan: botanische tuin, een museum enzo. Maar het leukste was een paardrijtocht van 3 uur door de omgeving. Mijn paard Ramu was een geweldig mooi beest, hij wilde echter niet altijd naar mij luisteren. I can't blame him, want ik zal niet een erg ervaren indruk hebben gegeven. Ik vond dat ik aan het einde prima ligtrijden(zit-staantijdens draf)had ontwikkeld, alhoewel de blik van tamar verraade dat zijdaar toch anders over dacht. We zijnook met de 'Toy-train' naar Coonoor gegaan, een lager gelegen stadje. Het was een hele mooie rit, we zaten in de allerlaatste (op de terugweg allereerste) coupe waardoor we een heel mooi panorama uitzicht hadden. We hadden hier een hotel net buiten de stad, vanaf ons balkonnetje keken we uit over theevelden. In de trappenhal hing een bordje waarop staat: 'Due to monkey menace residents are requested to close balcony door while going out'. Ik werd op een ochtend vroeg wakker omdathet heel licht was in de kamer. Terwijl ik me oprichte zag ik dat de balkondeur open was, alhoewel ik me kon herinneren dat ik hem de vorige avond gesloten had. Vervolgens richte ik mijn hoofd in een reflex naar beneden, waar net twee aapjes naar binnen aan het lopen waren. Ik schrok me helemaal kapot (het 'apenlazerus') en maakte een raar oele-oele geluid terwijl ik m'n benen wild heen en weer bewoog. Van al dit geweld schrokken de aapjes zich op hun beurt en sprintten ze naar buiten. Zo grappig ben ik nog nooit wakker geworden, twee aapjes in mijn blikveld in de eerste 20 seconden dat ik mijn ogen open heb. :)

Afgelopen zaterdag is Tamar terug naar huis gegaan. Ik moet zeggen dat ik het best jammer vind, ik vond het wel leuk met haar. Maar ik kan niet klagen, diezelfde dag kwam Pushpa in Ooty aan en met haar ga ik de komende maand rondreizen. Op de eerste dag dat Tamar weg was heb ik het voor elkaar gespeelt om mijn mobiel kwijt te raken. Door mijn geweldige broekzakken waar alles uit valt liet ik hem achter in een riksja, die verdacht snel verdwenen was. Ach ja, geen probleem: nieuwe mobiel en simkaart gekocht, de laatste vergde (uiteraard) een hoop geduld. Pushpa en ik hebben rond Ootyeen wandeling met een gids gemaakt. Het landschap was prachtig, maar het gezelschap van twee nederlanders en een canadees die ook meeliepen maakte het echt leuk. Nu ben ik met Pushpa door tamil Nadu aan het reizen, een staat vol met beroemde tempels.

Ik heb op het moment ongelofelijke zin een een pannekoek, een ham-kaas-champ of dulle griet. Ahhh :) Deze comp heeft geen usb port (vrij raar), dus nog geen foto's.