cultuurweek

Vorig weekend waren we vrij. Zondag hadden we de hele dag een auto met chauffeur tot onze beschikking (a 500 Rp p.p.). Onze chauffeur was een relaxte man die wel een paar woorden engels kon. Het rijden had hij zichzelf geleerd, dat had hij prima gedaan. Hij kon heel behendig toeteren met zijn vingers en armen, bovendien wist hij met 80 km/u op een klein weggetje te rijden waar ook koeien en ossenkarren rondliepen. In de avond maande hij tegenliggers hun grote licht uit te zetten door met ramkoers op ze af te rijden, tenzij het natuurlijk bussen of vrachtwagens waren. Het hoofdoel van de dag was om een stuk of vijf tempels en een waterval te bezoeken, maar het leukste was eigenlijk om het platteland te kunnen zien. In de middag stopte de chauffeur op ons verzoek bij een klein plaatselijk restaurantje. Hier hadden ze volgens mij nog nooit blanke toeristen bediend, want we kregen een rare behandeling. Er was geen tafel vrij, dus moest er een jongen zijn plekje aan ons afstaan. Toen we onze handen gingen wassen werd een andere jongen die daar stond door een ober van de kraan weggetrokken, ook al zeiden wij dat dat nou echt niet nodig was. Ach ja, ook dat was wel een ervaring.

Overal waar mensen komen ligt afval versprijd. In de stad stoort het me niet meer zo, maar als je bij een mooi stukje natuur bent waar veel volk komt is het echt heel lelijk. Prullenbakken doen ze hier niet echt aan. Praveen vertelde dat die voor de terroristische aanslagen wel in de grotere steden stonden. Veel bommen lagen destijds in prullenbakken en daarom heeft de overheid in een soort wanhoopsdaad ze weggehaald. Ze doen hier wel aan wat vuilniswagens, alhoewel het meeste afval gewoon in de goot verbrand wordt.

Ze zijn hier echte burocraten. Ik had dus een nieuwe simkaart gekocht, maar na een week kon ik er niet meer mee bellen. Na een paar dagen iedere dag langs de winkel gegaan te zijn (en iedere keer gehoord te hebben dat het morgen goed komt), zijn we naar een vodafone kantoor gegaan. Hier moesten we nogmaals een pasfoto, kopie van het paspoort en visum geven. Deze keer wilde ze ook een bewijs voor een adres hebben, waarvoor we gelukkig het bonnetje van de traveler cheques konden gebruiken. Nu kunnen we weer bellen. Een pen (van tien roepie) kun je niet zomaar in de boekwinkel kopen. Eerst krijg je bij een balie een bonnetje van de pen die je uitgekozen hebt. Met die bon moet je naar een andere balie waar de eerste vrouw je bonnetje aanneemt en iets op een comp intikt, de tweede moet je betalen en van de derde krijg je je pen en stempel op je bon. Als je naar buiten loopt krijg je van een beveiliger een tweede stempel op je bon. Dat moet makkelijker kunnen :)

De afgelopen week stond in het teken van cultuur. We zijn iedere dag met Praveen op stap geweest. We hebben wat moslim, jain (oid), boeddist en moslim tempels gezien. We hebben veel met de bus door het mooie platteland gereisd. De boeddisttempels vond ik, ondanks dat ze vrij nieuw waren, het leukste. Ze voelden veel opener en relaxter dan hindoetempels. Door praveens vlotte babbel waren we ook in boeddisttempels geweest die eigenlijk niet voor toeristen open waren. Dinsdag hebben we met onze guru een halve dag gemediteerd. De hele week was heel relaxed, het programma was best flexibel.

In Mysore

Na twee dagen in Bangalore begon ons programma met 'The Green Lion'. Hiervoor gingen we met de trein naar mysore, wat een mooiere, kleinere en groenere stad is. Het is een kleine groep, want naast mij en tamar doet er maar een ander meisje mee: Pushpa. Pushpa is een antwerps meisje met Indiase roots, waardoor we gewoon Nederlands met elkaar kunnen praten. Naast de nodige 'Amai's' en 'allee's' gebruikt ze verrassend veel andere woorden dan wij wat tot grappige miscommunicaties leid.

De eerste weken is Praveen onze gids. Hij kan gelukkig vrij goed engels, zij het met een dik accent. Praveen is 26 jaar en is heel grappig. Hij is vrij onconservatief, wil niet trouwen omdat hij zich niet voor de rest van zijn leven aan een vrouw wil binden. Hij is wel Hindoe maar gelooft niet echt in goden, behalve misschien dan z'n ipod-touch die hij werkelijk overal voor gebruikt. In deze week hebben we gepraat over verschillende aspecten van India, afgewisseld door bezoeken aan verschillende plaatsen in de stad. Praveen is een wandelende encyclopedie die enthousiast over van alles en nog wat wil vertellen. We moeten echter wel door zijn chauvinisme heen kijken, weinig is niet goed aan zijn land. Het is heel fijn om achter Praveen aan te hobbelen en je nergens druk om te maken.

In het begin was het moeilijk om stil te staan zonder dat er riksja's en anderen op ons af kwamen. Om ze af te wijze zeiden we 'no thank you' gepaard met een neeschuddend hoofd. Dit moet heel verwarrend voor de bestuurders zijn geweest, want kleine knikjes met het hoofd betekend hier ja. Deze typische knikjes (hele kleine knikjes heen en weer, eigenlijk nog best moeilijk om na te doen) betekenen ook dank je wel, en worden ook vaak gebruikt je woorden kracht bij te zetten. Voor nee moet je met je hand schudden.

Deze week zijn we op woensdag en donderdag vroeg opgestaan om in een of ander lokaaltje aan de rand van de stad Yoga te beoefenen. Het doel van Yoga is om in hogere sferen te komen, daar zijn verschillende stappen voor zoals beweging en ontspanning. De les werd gegeven door een mannetje met een buikje en snor, die bedriegelijk sterk en flexibel was. We oefenden simpele poses van Yoga, waar ik lang niet lenig genoeg voor was. Regelmatig werd ik door de lachende leraar in pijnlijke houdingen geduwd. Op de fijnere momenten moesten we met onze ogen dicht zitten en luisteren (of meezingen) met een heel laag gezang van onze guru. Het werkte: alhoewel in ik niet in hogere sferen kwam was ik heel ontspannen aan het eind van de les. Het is een mooi contrast dat in een chaotisch land als India yoga en meditatie heel belangrijk zijn.

We eten drie keer per dag indiaas in verschillende restaurants. Over het algemeen is het eten echt heerlijk, de pittigheid wordt lanzaam opgeboud zodat we er aan kunnen wennen. Indiers houden van extreme smaken. Veel eten is heel pittig, zoet eten of drinken is ook echt heel zoet. Sap is als je er geen water aan toe voegt soms te zoet om te drinken, van de thee krijg je pijn aan je tanden. Dat is niet zo erg, want de thee zit toch maar in een klein kopje. Het pittige kan soms ook heel lekker zijn. Praveen: 'als je iets pittigs eet heb je het gevoel dat je leefd'. Dat is ook zo, terwijl je mond fikt schiet de adrenaline door je lichaam. Je eet met je rechterhand, wat heel erg leuk is en nog best wat oefening vereist. Soms kan je wel een mes of vork gebruiken. Met de linkerhand vegen indiers nog altijd hun kont af, wc papier is een luxeproduct (en best duur).

Er is een stroomtekort in India, wat je iedere morgen rond elf uur goed kunt merken. Dan is voor een uur al het stroom afgesloten. Ook als het donker is valt de stroom nog wel eens voor een paar seconden, of soms minuten uit. Dat is heel grappig als je in de supermarkt staat en bijna alles donker wordt. Iederen om je heen gaat gewoon door met de boodschappen alsof er niks aan de hand is. De meeste winkels hebben wel een transformatortje buiten de deur staan om wat lampen of kassa's stroom te geven. Dat maakte het gisteravond een hele ervaring om over de winkelstraat te lopen. Om de vijf meter staat er een apparaat die door de herrie het onmogelijk maakt om te praten en fatsige dampen in je gezicht blaast.

Ik heb een Indiase simkaart (en mobiel) weten te kopen, wat nog best lastig was. Sinds de terroristische aanslagen is de overheid een beetje paranoia geworden. De terroristen communiceerden met mobieltjes, en dus moet je geristreerd worden als je een simkaart koopt. Naast je paspoort heb je ook een vast adres nodig, die hebben wij niet. Maar praveen kent de mensen van de mobielwinkel, en heeft met hun wat weten te regelen. Mocht je me voor iets willen bereiken, mijn nummer is: 0091 8095673183

Ik heb nog veel meer te vertellen, maar niet zo veel zin meer.

Het bevalt me hier goed!

India

Het is zover, Ik ben er!

Ik zit nu in een fijn shabby internetcafeetje aan churchstreet, terwijl een ventilator een heerlijk briesje op me werpt. Het is wonderbaarlijk hoe snel je aan alles went, de temperatuur (graadje of 25), de starende mensen, chaos en rare bomen. We verplaatsen ons per autorickshaw. Ze rijden hier zoals verwacht chaotisch: iedereen haalt rechts of links in en duwt zich een weg door het verkeer. De zijspiegels van de auto's zijn ingeklapt: dan kunnen ze zich beter door het verkeer wurmen. Die spiegels heb je toch niet nodig: als je inhaalt toeter je. We zagen een vrachtauto die petrolium vervoerde met kappotte knipperlichten, hij stak gewoon zijn hand uit. Alle rickshaws hebben meters, maar we zijn in nog maar een gestapt waarvan die het ook echt deed :). Dus een hoop gepingel voordat we instappen, wat lastig is omdat we niet echt weten wat een normale prijs is. Zodra je stilstaat komen er allemaal mannetjes op je af die je willen helpen of afzetten, opzoek naar een rickshaw hoeven we niet: ze vinden ons wel.

Gisteravond wilde we een rickshaw terug naar ons hotel (wat het niet echt is, meer een guesthouse in een flat. maar wel schoon en met douche), het was tenslotte al weer naar zessen en begon een beetje donker te worden. De chauffeur wist wel waar we heen wilde, dus we stapten in. Terwijl we steeds verder kwamen begon hij langzamer te rijden en meer om zich heen te kijken. Soms draaide hij om, of vroeg het aan een van de vele bewakers langs de weg. Maar blijkbaar is ons hotel echt in de middle of nowere: bijna niemand wist het. Daarnaast kon hij niet zo goed communiceren, engels was zoiezo geen optie en iedereen lijkt hier wat anders te spreken zoals Hindi, Kannada of Tamil. Gelukkig hadden we het nummer van het hotel, en na een gesprek (gevoerd door Tamar, de chauffeur en een of andere bewaker) kwamen we eindelijk aan.

Ondanks de chaos overal hangt er toch een rustige sfeer en voel ik me op mijn gemak. Gisteren hebben we wat rondgelopen, zijn we eventjes naar een museum geweest en het marktje dat ernaast lag. Verder heerlijk geslapen, bij elkaar een uur of 16:). Vandaag hebben een hele mooie botanische tuin gezien, en lekker geluncht voor 30 roepie per persoon. (vijftig cent)

Morgen gaan we met de groep (ik hoop dat er een groep is althans) op stap, en vertrekken we naar mysore.

foto's komen een andere keer: geen kabeltje op zak.