Dit was duidelijk de beste week tot nu toe. Het was de week van de natuur, een trekking rond het mudumalai national park en het wayanad gebied in kerala. Pushpa is naar haar project gegaan en Praveen naar een nieuwe groep. Wij hadden Dayal als nieuwe begeleider voor de afgelopen week gekregen. Hij is totaal anders dan Praveen: slank, beetje macho, rustig en iets geloofwaardiger.

De eerste twee dagen waren we in het mudumulai national park. We hadden een heerlijke kamer buiten de bewoonde wereld. De krekels tjirpen, de sterrenhemel was helder. Er stond een hek om de huisjes heen om de olifanten, tijgers en hyena's te weren. Toen ze dat niet hadden wilde er nog wel eens een olifant langs komen. We hebben hier een olifantentocht gemaakt. Tamar en ik zaten hoog op zijn rug, op zijn hoofd zat een mannetje die de olifant met porrende voeten en gemoedelijke geluidjes maande om te lopen. We zagen vanaf z'n rug pauwen, aapjes (andere dan de aapjes die je overal ziet) en zelfs een wilde olifant.We hebben overdag en 's avonds wat rondgereden in een jeep over de weg die door het park gaat, en met een bus over een zandpad in het park gereden. De bustocht was eigenlijk een beetje saai, Tamar viel (we moesten vroeg op) twee keer in slaap. We hebben veel dieren gezien: herten, sambar, apen, pauwen en andere vogels, olifanten en een bison. En misschien, roffel, een tijger. Vroeger gingen ze met het programma nog de natuur in wandelen met een gids, helaas doen ze dat sinds een ongeluk met beren niet meer.

De andere nachten sliepen we in het stadje Sultan Bathery. Dat is een vieze, lelijke en stinkende stad. Net als onze badkamer in het hotel eigenlijk :P. Maar hier in de buurt zijn geweldige groene heuvels, thee- en koffievelden en een aantal watervallen. Mooie rivieren en een grot met grottekeningen van 4000 voor Christus. of zoiets. Het is zo geweldig om hier een beetje rond te rijden in onze jeep, het landschap is overweldigend.

Kerala heeft een communistische regering, af en toe zie je mooie rode vlaggen langs de weg staan. Minder is alleen dat ze hier nog grotere controlfreaks zijn, om de haverklap moet je je paspoort weer tevoorschijn halen en je adres etc. een in boek schrijven. Zelfs voor tien minuten internetten!

Als we in gebieden zijn waar veel indiase toeristen zijn, zoals een dierentuin of een of ander meer met bootjes, voel ik me soms net een aap. Naast dat ik, uiteraard, aangestaard wordt willen heel veel groepen jongens met mij (en soms tamar) op de foto. In het begin is het wel grappig, maar als een tiende groep het aan me vraagt zeg ik toch maar nee. Stel je voor dat wij dat zouden doen: 'Kijk kijk, een neger. God wat een raar haar heeft ie. Haha. Kom neger, wil je met ons op de foto? Kunnen we aan onze vrienden laten zien dat we een neger als vriend hebben! haha' :) Ok, das misschien een beetje overdreven. Maar beroemd worden is iig niks voor mij.

India is conservatief, maar ik heb het gevoel dat het aan het minderen is. Geloof is voor veel jongeren (met name in de stad) minder belangrijk dan dat het voor hun ouders is. De jongeren willen echter wel de vele feestdagen die bij de geloven horen in ere houden. Misschien geloven ze nog wel, maar op hun eigen gematigde manier. Trouwen gaat nog wel op de conventionele manier: een groot feest met minstends 500 gasten die allemaal samen eten, vaak duurt het feest meerdere dagen. De vrouw heeft mooie zijden sarees aan en is volgehangen met goud. Omdat de ouders van de dochter meestal het grootste deel moeten betalen is het hebben van een dochter niet altijd even populair. Toch wordt ook trouwen iets minder populair, als je althans van onze gidsen uit kan gaan, die allebij niet echt willen trouwen. Misschien zijn ze wel heel modern. Begravenissen zijn touwens ook leuke seremonies. Meestal wordt het lijk, helemaal bedekt met bloemen, op een soort brancard naar de begraafplaats gebracht. Voorop de stoet lopen enkele lieden in het wit die op trommels slaan. Veel vrouwen zijn gewoon gekleurd gekleed. Als er een rivier in de buurt is kan de dode op een brandstapel verbrand worden, waarna de as uitgestrooid wordt over de rivier. Kleine kinderen zijn rein, zij kunnen zo in de rivier gegooid worden. Groepen jongeren gaan, vrij conservatief, meestal geschijden met elkaar op: jongens bij jongens, meisjes bij meisjes. Vriendschap tussen een jongen en een meisje komt denk ik niet zo vaak voor. Een mannetje op straad waarmee we een praatje begonnen vroeg dan ook: 'Zijn jullie man en vrouw of broer en zus?', iets anders bestond in zijn ogen niet echt. De groepen jongens vragen niet vaak aan tamar of ze met haar op de foto mogen. Misschien komt dat omdat ze niet zo gauw zomaar wat tegen meisjes zeggen, of doordat ze eerder tegen de 'man' van het gezelschap communiceren. Alhoewel volgens praveen vrouwen heel geemancipeerd zijn, merk ik daar niet zoveel van. Als ik niet diegene ben die betaalt wordt er raar opgekeken. Dingen worden meestal tegen mij gezegd, zelfs Praveen en Dayal doen dat regelmatig. Niet heel veel koppeltjes lopen gearmd door de straat, sommige doen het wel. Dit zie je jongens daarentegen wel heel vaak doen, handen vast houden is gewoon een teken van van vriendschap.

nu ga ik maar weer aan het strand liggen. :D