Op zondagochtend, twee weken terug, vertrokken we naar bangalore vanwaar we in de vroege avond op de bus naar Goa stapten. We hadden een lange reis voor de boeg, pas na 14 uur kwamen we aan. Het was een hele leuke bus met stapelbedden. Het deed Tamar, vrij terecht, aan de collectebus van Harry Potter denken. Het is wel grappig om in een bed te liggen, want Indiase bussen rijden nooit rustig. We hobbelden heerlijk en, ondanks dat voorin lagen, reed de bus soms op zulke kronkelweggetjes dat je je goed vast moest houden niet het bed af te rollen.

Alhoewel ik me eigenlijk niet bijzonder veel op de strandweek verheugd had was het best hemels. We zaten in een hotel in de buurt van Palolem beach, een klein palmboomstrand. Van het hotel liepen we tweehonderd meter over een paadje tussen de palmbomen naar het strand. Het was buiten het seizoen, waardoor het redelijk rustig was. Er waren vrijwel alleen maar westerse toeristen. De vrouwen liepen gewoon rond in bikini en ik was al zo ingeburgerd dat ik het niet kon helpen om hier toch een beetje verbaasd over te zijn.
Het was een superrelaxte week, het strand had een fijnere sfeer dan de stranden die ik uit europa kende. Een groot deel van de tijd heb ik gewoon wat op het strand gelegen, wat gedronken in een strandtent en in het warme water gezwommen. We aten elke dag in dezelfde strandtent (beetje saai, maar de bediening was wel heel leuk) met vooral westers georienteerd eten. Het was in de ochtend heel fijn om geen spicy eten te eten, maar musly met banaan, eitje, toast en vers sap. In de avond aten we terwijl de zon naast de zee (boven een eiland) onderging. Beetje cliche, zoals het hele strand eigenlijk. Wel zo fijn.

Toen ik voor de derde keer een zonnebril kocht bedacht ik me dat het misschien niet zo handig is om met zonnebril op te zwemmen.

Aan ons strand lag Monkey Island, wat eigenlijk alleen tijdens vloed een eiland was. Tijdens eb kon je het eiland op: weg van de mensen en de strandtenten, de jungle in. Als een echte avonturier liep ik dwars door de struiken het eiland over om aan de andere kant, bij een klif uitmondend op de zee een boekje te lezen. Op de terugweg zag ik daadwerkelijk een aapje met een grijze baard. Hij keek me schichtig met ontblote tanden aan, waarna hij toch het hazenpad koos. We hebben ook door de woeste golven (Die meestal best rustig waren) om het eiland heen gekajakt. We waren met een boot nog wat verder gegaan om dolfijnen te spotten.

We waren in Goa met een duits meisje en Praveen. Bij het avondeten at soms ook een Zweeds meisje mee, die voorheen met het programma mee had gedaan en nu op zichzelf in Goa was. Ik was er graag wat langer gebleven.

Het originele plan was om naar Anbu Ilam te gaan, een project met gehandicapten in de zuidelijkere staat Tamil Nadu. Praveen vertelde ons een paar dagen voordat we naar het project gingen echter dat we niet naar Anbu Ilam konden. Er zou iets zijn met een vrijwilliger die alcohol dronk, terwijl de zusters hem dat verboden hadden. De zusters wilden even geen nieuwe vrijwilligers, totdat The Green Lion wat bemiddeld had. Toen we naar Pushpa belden, die in dat project is, bleek dat dit waarschijnlijk niet echt het probleem was. Ze wist wel te vertellen dat er niet echt ruimte meer is voor nieuwe vrijwilligers, en dat de Green lion wat achterstallige betalingen hadden. Sarah, die op Odanadie zit, zou eigenlijk ook naar Salem moesten. Vaag verhaal, het kwam er op neer dat we naar Odanadi in Mysore (waar we eeuwig vast lijken te zitten) gingen. Dit is een opvanghuis voor meisjes uit de prostitutie. Er zijn 85 meisjes tussen iets van 3 en 20 jaar. Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe de kleine meisjes hier terecht zijn gekomen, sommige zijn volgens mij kinderen van de oudere meisjes.
Tot een uur of vier zit iedereen op school, wat betekend dat we maar drie uur per dag iets met de meisjes aan het doen zijn. Ons doel is om ze simpelweg persoonlijke aandacht te geven. Bij veel van de oudere meisjes is hun engels goed genoeg om gesprekjes te voeren. Bij de kleinere lukt dat niet echt. Maar dat is geen probleem, we spelen gewoon wat samen. Of nemen ze op schoot en knuffelen wat. Er zijn tenslotte geen ouders die dat kunnen doen. De ouderloosheid was wel typisch om te zien toen Teji (oid) vrij hard viel. In plaats van hard te gaan huilen, wat ieder ander kind had gedaan, keek ze even naar de schaafwond waarna ze gewoon weer verder liep.
Ik badminton heel wat af met de meisjes. Het is wonderbaarlijk hoe lang sommige dat vol houden in de hitte. Voormij valt dat nog niet mee: 'You tired Niko Brother? You want to rest?'. De zomer is begonnen, het wordt elke dag warmer (vandaag is het iets van 34 graden). Helaas koelt het ook 's nachts wat minder af. Ik dacht dat Indiers de warmte niet zo erg zouden vinden, maar Rani (onze gastvrouw) vertelde dat ook zij het te warm vond. Je ziet soms dametjes met paraplu door de straat lopen. Tegen de zon uiteraard, regen is sinds dat ik hier ben nog niet gevallen. Het lijkt me heerlijk om een stortregenbui te hebben.

Ik weet vrijwel niks af van de achtergronden van de meisjes. Een vrijwilliger die wat dossiers had gelezen vertelde me het verhaal van een meisje die door haar moeder de prostitutie ingestuurd was, om geld voor haar familie te verdienen. Toen het meisje wegvluchte is ze ook nog eens verkracht. Zij is behoorlijjk getraumatiseerd en heeft enkele keren zelfmoord geprobeert te plegen. Ze loopt rond als een geest, met neerhangende schouders en neergebogen hoofd. Een bezoekende Belg, die zelf twee jaar terug vrijwilleger was, vertelde het verhaal over een meisje die groepsverkracht was. Ze was (voor het huwelijk) hier zwanger van geworden, waardoor verstoten werd door haar familie. Ze werd opgevangen door Odanadi. Op een ochtend vermoorde ze haar eigen baby in de slaapzaal, waardoor ze weer door haar familie werd opgevangen. De volgende dag deed iedereen alsof er niks gebeurd was. Het lijkt als ik wat rondloop alsof het gewoon 'normale' meisjes zijn, naast dat ene meisje lijkt vrijwel niemand getraumatiseerd. Het is dankbaar werk, je ziet meisjes echt heel vrolijk worden door je aandacht. We zijn op het project met iets van 6 vrijwillers.

Als iedereen naar school is relaxen we wat: lezen, potje kaarten. Vrij chill, maar we wilden ook wel iets meer doen. Er zijn twee gebouwen op het project, een grote nieuwe en een kleine wat ouder gebouw dat dienst doet als keuken en eetruimte. We hebben het plan opgepakt om de laatste van binnen te verven. Om bij de verfspullen te komen moest de huismoeder er zijn. Dat was geen probleem, zij kwam morgen. Na de vijfde 'morgen' was ze er ook daadwerkelijk, om erachter te komen dat de spullen eigenlijk ergens anders lagen waar we ook al eerder bij konden :).

foto's komen later