Vorig weekend waren we vrij. Zondag hadden we de hele dag een auto met chauffeur tot onze beschikking (a 500 Rp p.p.). Onze chauffeur was een relaxte man die wel een paar woorden engels kon. Het rijden had hij zichzelf geleerd, dat had hij prima gedaan. Hij kon heel behendig toeteren met zijn vingers en armen, bovendien wist hij met 80 km/u op een klein weggetje te rijden waar ook koeien en ossenkarren rondliepen. In de avond maande hij tegenliggers hun grote licht uit te zetten door met ramkoers op ze af te rijden, tenzij het natuurlijk bussen of vrachtwagens waren. Het hoofdoel van de dag was om een stuk of vijf tempels en een waterval te bezoeken, maar het leukste was eigenlijk om het platteland te kunnen zien. In de middag stopte de chauffeur op ons verzoek bij een klein plaatselijk restaurantje. Hier hadden ze volgens mij nog nooit blanke toeristen bediend, want we kregen een rare behandeling. Er was geen tafel vrij, dus moest er een jongen zijn plekje aan ons afstaan. Toen we onze handen gingen wassen werd een andere jongen die daar stond door een ober van de kraan weggetrokken, ook al zeiden wij dat dat nou echt niet nodig was. Ach ja, ook dat was wel een ervaring.

Overal waar mensen komen ligt afval versprijd. In de stad stoort het me niet meer zo, maar als je bij een mooi stukje natuur bent waar veel volk komt is het echt heel lelijk. Prullenbakken doen ze hier niet echt aan. Praveen vertelde dat die voor de terroristische aanslagen wel in de grotere steden stonden. Veel bommen lagen destijds in prullenbakken en daarom heeft de overheid in een soort wanhoopsdaad ze weggehaald. Ze doen hier wel aan wat vuilniswagens, alhoewel het meeste afval gewoon in de goot verbrand wordt.

Ze zijn hier echte burocraten. Ik had dus een nieuwe simkaart gekocht, maar na een week kon ik er niet meer mee bellen. Na een paar dagen iedere dag langs de winkel gegaan te zijn (en iedere keer gehoord te hebben dat het morgen goed komt), zijn we naar een vodafone kantoor gegaan. Hier moesten we nogmaals een pasfoto, kopie van het paspoort en visum geven. Deze keer wilde ze ook een bewijs voor een adres hebben, waarvoor we gelukkig het bonnetje van de traveler cheques konden gebruiken. Nu kunnen we weer bellen. Een pen (van tien roepie) kun je niet zomaar in de boekwinkel kopen. Eerst krijg je bij een balie een bonnetje van de pen die je uitgekozen hebt. Met die bon moet je naar een andere balie waar de eerste vrouw je bonnetje aanneemt en iets op een comp intikt, de tweede moet je betalen en van de derde krijg je je pen en stempel op je bon. Als je naar buiten loopt krijg je van een beveiliger een tweede stempel op je bon. Dat moet makkelijker kunnen :)

De afgelopen week stond in het teken van cultuur. We zijn iedere dag met Praveen op stap geweest. We hebben wat moslim, jain (oid), boeddist en moslim tempels gezien. We hebben veel met de bus door het mooie platteland gereisd. De boeddisttempels vond ik, ondanks dat ze vrij nieuw waren, het leukste. Ze voelden veel opener en relaxter dan hindoetempels. Door praveens vlotte babbel waren we ook in boeddisttempels geweest die eigenlijk niet voor toeristen open waren. Dinsdag hebben we met onze guru een halve dag gemediteerd. De hele week was heel relaxed, het programma was best flexibel.