Na twee dagen in Bangalore begon ons programma met 'The Green Lion'. Hiervoor gingen we met de trein naar mysore, wat een mooiere, kleinere en groenere stad is. Het is een kleine groep, want naast mij en tamar doet er maar een ander meisje mee: Pushpa. Pushpa is een antwerps meisje met Indiase roots, waardoor we gewoon Nederlands met elkaar kunnen praten. Naast de nodige 'Amai's' en 'allee's' gebruikt ze verrassend veel andere woorden dan wij wat tot grappige miscommunicaties leid.

De eerste weken is Praveen onze gids. Hij kan gelukkig vrij goed engels, zij het met een dik accent. Praveen is 26 jaar en is heel grappig. Hij is vrij onconservatief, wil niet trouwen omdat hij zich niet voor de rest van zijn leven aan een vrouw wil binden. Hij is wel Hindoe maar gelooft niet echt in goden, behalve misschien dan z'n ipod-touch die hij werkelijk overal voor gebruikt. In deze week hebben we gepraat over verschillende aspecten van India, afgewisseld door bezoeken aan verschillende plaatsen in de stad. Praveen is een wandelende encyclopedie die enthousiast over van alles en nog wat wil vertellen. We moeten echter wel door zijn chauvinisme heen kijken, weinig is niet goed aan zijn land. Het is heel fijn om achter Praveen aan te hobbelen en je nergens druk om te maken.

In het begin was het moeilijk om stil te staan zonder dat er riksja's en anderen op ons af kwamen. Om ze af te wijze zeiden we 'no thank you' gepaard met een neeschuddend hoofd. Dit moet heel verwarrend voor de bestuurders zijn geweest, want kleine knikjes met het hoofd betekend hier ja. Deze typische knikjes (hele kleine knikjes heen en weer, eigenlijk nog best moeilijk om na te doen) betekenen ook dank je wel, en worden ook vaak gebruikt je woorden kracht bij te zetten. Voor nee moet je met je hand schudden.

Deze week zijn we op woensdag en donderdag vroeg opgestaan om in een of ander lokaaltje aan de rand van de stad Yoga te beoefenen. Het doel van Yoga is om in hogere sferen te komen, daar zijn verschillende stappen voor zoals beweging en ontspanning. De les werd gegeven door een mannetje met een buikje en snor, die bedriegelijk sterk en flexibel was. We oefenden simpele poses van Yoga, waar ik lang niet lenig genoeg voor was. Regelmatig werd ik door de lachende leraar in pijnlijke houdingen geduwd. Op de fijnere momenten moesten we met onze ogen dicht zitten en luisteren (of meezingen) met een heel laag gezang van onze guru. Het werkte: alhoewel in ik niet in hogere sferen kwam was ik heel ontspannen aan het eind van de les. Het is een mooi contrast dat in een chaotisch land als India yoga en meditatie heel belangrijk zijn.

We eten drie keer per dag indiaas in verschillende restaurants. Over het algemeen is het eten echt heerlijk, de pittigheid wordt lanzaam opgeboud zodat we er aan kunnen wennen. Indiers houden van extreme smaken. Veel eten is heel pittig, zoet eten of drinken is ook echt heel zoet. Sap is als je er geen water aan toe voegt soms te zoet om te drinken, van de thee krijg je pijn aan je tanden. Dat is niet zo erg, want de thee zit toch maar in een klein kopje. Het pittige kan soms ook heel lekker zijn. Praveen: 'als je iets pittigs eet heb je het gevoel dat je leefd'. Dat is ook zo, terwijl je mond fikt schiet de adrenaline door je lichaam. Je eet met je rechterhand, wat heel erg leuk is en nog best wat oefening vereist. Soms kan je wel een mes of vork gebruiken. Met de linkerhand vegen indiers nog altijd hun kont af, wc papier is een luxeproduct (en best duur).

Er is een stroomtekort in India, wat je iedere morgen rond elf uur goed kunt merken. Dan is voor een uur al het stroom afgesloten. Ook als het donker is valt de stroom nog wel eens voor een paar seconden, of soms minuten uit. Dat is heel grappig als je in de supermarkt staat en bijna alles donker wordt. Iederen om je heen gaat gewoon door met de boodschappen alsof er niks aan de hand is. De meeste winkels hebben wel een transformatortje buiten de deur staan om wat lampen of kassa's stroom te geven. Dat maakte het gisteravond een hele ervaring om over de winkelstraat te lopen. Om de vijf meter staat er een apparaat die door de herrie het onmogelijk maakt om te praten en fatsige dampen in je gezicht blaast.

Ik heb een Indiase simkaart (en mobiel) weten te kopen, wat nog best lastig was. Sinds de terroristische aanslagen is de overheid een beetje paranoia geworden. De terroristen communiceerden met mobieltjes, en dus moet je geristreerd worden als je een simkaart koopt. Naast je paspoort heb je ook een vast adres nodig, die hebben wij niet. Maar praveen kent de mensen van de mobielwinkel, en heeft met hun wat weten te regelen. Mocht je me voor iets willen bereiken, mijn nummer is: 0091 8095673183

Ik heb nog veel meer te vertellen, maar niet zo veel zin meer.

Het bevalt me hier goed!