Sinds dat ik met Lidy reis heb ik niks meer in mijn boekje geschreven, de lust om te schrijven ben ik kwijtgeraakt. Dat wil niet zeggen dat het niet leuk was: het was geweldig. Je zult het vooral met de foto's moeten doen (die zijn dan wel weermooi).

We vlogen van Delhi naar Leh, dat zoals gezegd op 3500 hoog in de IndiaseHimalaya ligt,geklemd tussen China (Tibet) en Pakistan. Het is een geweldig relaxed stadje dat bewoont wordt door een mengeling van Ladakhis en Tibetaanse refugees, allebij boeddisten. Ladakh is dan ook bezaaid met boedistische kloosters. In de Barista in Delhi kwam ik een gids uit ladakh tegen. Hij vertelde mij de Leh 'hassle free' was, wat ik niet kon geloven. Je wordt echter bar weinig lastig gevallen, en een stuk minder afgezet. De menzen zijn vriendelijker, iets meer verlegen. Niet alleen de mensen waren aangenamer: Het was schoon, fris, wijdsen heerlijk koel.

We werden (luxe) door ladakh rondgereden door Jigmy, een tibetaanse refugee die in ladakh geboren is. Naast een reeks kloosters wilden we een stoere trekking doen over hoge bergtoppen. Dat bleek uiteindelijk helaas niet mogelijk, omdat de sneeuw op de toppen niet hard genoeg wilde smelten. De enige tocht die we konden doen is de 'Sham trek', een vierdaagse tocht die nouwelijks over hoge passen heen gaat. Het was desondanks heel leuk, zeker door ons drie man personeel die hun uiterste best deden om het ons naar de zin te maken.

Mamma omschreef Delhi als 'de hel', ik vond het wel mee vallen. Wel jammer dat onze trein naar Agra 8 uur (!) vertraging had, waardoor we pas na enen 's nachts aan zouden komen. Na heel wat gedoe wisten we een andere tijd met schappelijkere tijden te boeken. Vandaag de Taj Mahal gezien, best een indrukwekkend.

En dan, morgen, naar huis. Ik vind het heel raar dat ik hier weg ga. Ik heb er best naar uitgekeken, maar ik vind het nu ook wel jammer. Dus: bedankt voor het lezen tot het einde en voor de leuke reacties.

Tot gauw.