2e en 3e week vrijwilligerswerk

Op een woensdag, een week of twee terug, kwam tamar op het goede idee om naar de paarderennen in Mysore te gaan. De enige plek waar je in India mag gokken zijn paarderennen, eigenlijk is de renbaan het plaatstelijke casino. Want ook als de races in andere steden worden gehouden is het stampvol op de baan in Mysore, met allemaal gokkende mannen die hun paarden op een tv-scherm volgen. Daar kwamen Tamar en ik tot onze teleurstelling achter toen we eens naar binnen waren gegaan met de hoop op een race. Deze keer waren we beter voorbereid en kwamen we, samen met Anastacia en Marie, op een dag dat er tien races werden gehouden in Mysore. Tamar was vooral geinterresseert in de paarden, terwijl ik me op het echte werk richtte: het gokken. Meerdere Indiers raadden mij een bepaald paard aan. Ik volgde echter de raad van een man die bij ons zat, "Gok alleen op je eigen ideeen". In de eerste keer zette ik mijn hoop in op "Time to Sparkle", die daar vandaag blijkbaar geen zin in had. De tweede keer (met wat hulp van de kranten) had ik meer geluk, mijn "Zindabad" wed eerste! Na de derde keer weer verloren te hebben (Smile Again) vond ik het wel weer mooi geweest. Een verlies van 150, niet slecht. De race was een heel leuk gebeuren. Zodra de paarden dicht bij de finisch kwamen  werd de tribune heel heel energiek, iedereen ging staan en schreeuwde z'n paard toe. Wij schreeuwden uiteraard net zo hard mee.

We zaten de afgelopen drie weken in een gastgezin. Eigenlijk hadden Tamar en ik ons eigen huisje, we aten in het huis van het gezin die vijf minuten verderop wonen.  Het is het huis van Parashuram, een van de twee bazen bij Odanadie, en zijn vrouw Rani. Ze hebben twee dochters: Djanci (9) en Tunga (13). Ze zitten allebij op de "Notre Dame" en ondanks dat ze nog vrij jong zijn moesten ze allebij iedere dag heel hard leren voor het tweejaarlijkse examen wat eraan zat te komen. De "Notre Dame" is een engelstalige school, ze kunnen allebij ongelofelijk goed engels. Djanci is een hele grappige kwebbelaar vol onzinverhalen, zij wist mij elke dag via allerlij mogelijke manieren te vertellen dat mijn haar te lang is, en nodig geknipt moet worden. Haar grote zus kent ongelofelijk veel moppen. Ze vertelde ons dat hier de Sikisten in grappen dom worden gemaakt (beetje zoals wij en belgen), omdat ze voor hun geloof nooit hun haar knippen en een tulband dragen. Rani kan heel lekker koken, ze liet toen ik daar een compliment over maakte ons trots haar oorkonde zien die ze bij een presticieuse cursus had verdiend. De basis van het eten lag vaak in rijst of couscous, en soms zelfs aardappelpuree. Maar eten verveelde niet, ik vond het lekkerder dan in een plaatselijk restaurant. Het schijnt normaal te zijn dat het eten thuis lekkerder is, in een restaurant is het vaak simpeler. We aten niet samen met de familie, die aten pas tussen negen en tien. Dit betekend dat de kinderen heel laat naar bed gaan, maar ze staan wel weer om vijf uur op. Een meisje van mijn leeftijd op Odanadie vertelde dat ze iedere nacht slechts vier of vijf uur slaapt. Ik zou dat nooit trekken, ze doen hier niet eens aan een siesta.

Al vanaf een jaar of acht worden er meisjes in de prostitutie gestuurd. Sommige worden gekidnapt, andere hebben een moeder die zelf ook prostituee is en groeien dus op in een bordeel. Het is, volgens Pashu, het gebruik dat die meisjes ook in het bordeel komen te werken. Sommige prostituees geven hun kind vrijwillig aan Odanadi, maar willen ze zelf vaak niet weg omdat ze dan een verslaving niet kunnen onderhouden. Pashu was de afgelopen weken druk bezig met het redden van een meisje uit een bordeel. Ze moesten het meisje onder laten duiken. Een nacht verbleven zij en Stanley in een bos in de buurt , waar ze oog in oog kwamen te staan met een wilde olifant. Deze hebben ze weg weten te jagen door liedjes te zingen. Dit vonden Pashu en Stanley trouwens hilarisch, ik heb Pashu nog nooit zo hard zien lachen als toen dit hem door de telefoon verteld werd. Ze hebben problemen met corrupte politieofficieren die een rechtzaak tegen hen hebben aangespand. Het leek, voor zover ik Pashu begreep, alsof het meisje voor de politie moest onderduiken. Pashu is echter niet onder de indruk door de rechtzaak, hij heeft banden in de gemeente en heeft wat awards op zak die hem geloofwaardig maken. Wat ben je toch verdorven als je als agent probeert te voorkomen dat meisjes uit de prostitutie worden gered.
De meisjes krijgen Karatelessen om te leren hun woede onder controle te houden. Daarnaast krijgen ze yoga- en meditatielessen om tot rust te kunnen komen. Het gebouw is heel licht, met veel ramenen geen sloten zodat de meisjes niet het gevoel hebben dat ze opgesloten zitten.

Na Haruki Murakami (dance, dance, dance),  Truman Capote (In Cold Bloud), 2x Harry potter (5 en 6) ben ik aangekomen bij Sherlock Holmes.

Op een ochtend waren Tamars camera en oplader verdwenen, die de avond daarvoor nog gewoon op de vensterbank lagen. De volgende nacht werd uit haar toilettas een halflege deo-roller en tandenborstel ontfutselt. Alhoewel ve vanaf toen oplettend waren om niks bij het raam te leggen wisten de dief/dieven in de loop der tijd meer mee te nemen (en alleen maar dingen van Tamar): waspoederzakjes (a Rs 1 per stuk), een schaar, een nagelschaar, Tamars hele mooie hoofdlamp, en zelfs tien eurocent die we als test op de vensterbank hadden gelegd. De kleinigheid van sommige dingen deed ons vermoeden dat het kinderen waren. Gelukkig zitten er overal tralies voor de ramen, zodat er niemand naar binnen kan.

Mijn rode boekje is helemaal ondergetekend. Shabona heeft deze ietwat mistereuze boodschap achtergelaten: "Niek brother odanadi you like and children like game you like marie and tamar and tereza shabona like brother and Deepik you like brother" :)

Toen ik na drie weken afscheid moest nemen van de kinderen vond ik dat veel moeilijker dan verwacht. Sommige kinderen leken oprecht heel teleurgesteld dat ik wegging. Best ontroerend. Ik voelde me ook een beetje euphorisch, waarschijnlijk door de dankbaarheid van de kinderen.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *